گویم تسلیت شهادت رضا را***بعد دارم ز خدا یک تقاضا را
خدایا غریبی ز غم ها جدا باشد***پشتیبانش هر کجا دست خدا باشد
گویم وصف رییس کمیته مربیان را *** هر چند ندارم آن قدرت بیان را
من دیدم مرد بزرگ و کبیری را ***جناب استاد آقا حسین غریبی را
در حیرت همه ز مردی غریبی ***در آسمان و زمین چو آنرا نبینی
گشت بزرگ بیست و یک دی ماه***آندم که رخ نمایان نمود آن ماه
خوبی و خجسته و خرم دل***کیمیا گردد ز نامت هر دم گِل
کی خونخواهی آن بیسر,که مهدی*** کم دارد چون تو, سیصد واندی
محقق کنی حقوق حقه محقان را***آندم که در هم کنی غفلت غافلان را
ترنم بخشی نغمه چشمه ساران را***سامان دهی مردم آشفته سامان را
هرگز خود نبینی و بینی ناس را ***انفاس چون منی آس و پاس را
ترسم ز آن دم که آیی و شوم بیمار***باشم پریشان حال و اسیمه سار
خامُش بمان بد اشتباهی کردی***نیست ترسی تو تسکین هر دردی
ترسم ز گهی که آیی و من در خواب***آسوده وار باشم ونباشم در تاب
زبان گیر به کام, تو ای شاعر خام*** خواب کجا, گر آید شکنده اصنام
حبیبی و اَحببی و محبوب حبیبان*** تویی تنها دلیل بانگ عندلیبان
ز یادت تپش دل سنگ رسید***نزدیکی زان بانگ شباهنگ رسید
دانم زحبت, خرسند که خاتم شد***بذلت چنان ,کز آن شرمنده حاتم شد
دوش در خواب دیدم فردوسی را***پر زغم دیدم شاعر طوسی را
علت اندوهش را جویا شدم***همنـشین بزرگان در رویا شدم
گفتا گر غریبی زودتر می یافتم***تار و پود شاهنامه ز نو میبافتم
نیست یلی چون او همه جا را جستم*** مردی او کجا و کجاها رستم
پهلوان حسین باشد نه گردد سهرابی***گر که نگارد زنو فردوس, کتابی
گر در ماند ,در راه افراسیاب***حکیم طوسی ز او خواهد اِستِصحاب
او باشد هفت خان شود هفتاد*** دوسر دیو و دگر تیم ها بر باد
ز صدای مرغ سحر بیدار گشتم*** شب بود و ز نبودت بیمار گشتم
دست زتو برندارم که داند که ما *** آنگه که ماه نیاید چه باید که ما
حق بُود گر گویی رسمی شدن حق بُود***سهم غریبی و مردم مستحق بود
ژرف گویی که باید شوی ویژه***سلحشوری ای شاهرخِ کافرمُژه
آقای رییس چشمان خود را نبند*** والله امثال غریبی ها هم کَمند

نشکن قانون را ,ولی گویم خم کن*** در آن لحظه, رسمی مربی جم کن

گذار تا غریبی راحت تر کار کند*** که زود مازنی ها را بالای دار کند
تو فکری به حال هژبری ها کن***فکری به حال آن مدیری ها کن
من گویم آن کشتی گیران جم را***گر نباشد غریبی , پر ز ماتم را
زارعی و گرگی و اسدی را***رنجبر و وفادار و صمدی را
آن قهرمانان کمالی و محضری را***اولاد خاتم سید محمود موسوی را
پر ز گُل کن دشت پر ز خار را***گویم حرف فنی ترین, اسپندار را
دگر خود دانید ز من گفتن بود***وظیفه ام قبل, ز در گور خفتن بود
طی کردی تو پله های ترقی را***چه زود از جم تا تیم ملی را
به حق گرفتی تو این پست را***آری,دیدی إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا
تبریک گویم چهارده قهرمانی را***به یاد چهارده معصوم پهلوانی را
گر من بیستم که خوب دانم نیستم***چون نباشی چه دانم که من چیستم؟

کاش که من بودم اندر شهر شما***چه ظلم ها که نشد دراینجا به ما

اینجا دارند همه علاقه واسه جنگ***در دست دارند کمان با تیرخدنگ
برا پیشرفت به خود ندهند زحمت را***در پیش گرفته اند آنها تهمت را
آرزو دارم دگر شک و ریب نباشد***آرزو که بر جوانان عیب نباشد
گر که با من باشی یا گر که نه***گر علیه من باشی یا گر که له
پرزغم باشی یا آرام یا گر خجسته***ایستاده باشی یا خواب یا گر نشسته
خاک زیر پای تو هستم همین***گر مرا خواستی زیر پایت راببین
ز من پذیرجمله, این پنجاه بیت را***بر من نگیر خرده ,این همه عیب را